|
|
 |
میزگرد «كودك آزاری و قانون» |
 |
رییس اتحادیه سراسری كانونهای وكلای دادگستری ایران با بیان اینكه در پیشگیری از جرم كودك آزاری مانند سایر جرایم چندان موفق نبودهایم تاكید كرد كه باید مجازاتی برای افرادی كه به مقتضای شغلشان در جریان موارد كودك آزاری قرار میگیرند اما موضوع را اطلاع نمیدهند در نظر گرفت تا ملزم به اعلام موارد كودك آزاری شوند.
بهمن كشاورز با حضور در میزگرد «كودكآزاری و قانون» در محل ایسنا در گفتوگو با خبرنگاران حقوقی و پارلمانی خبرگزاری دانشجویان ایران دربارهی پیشگیری از وقوع جرم كودك آزاری در قوانین اظهار كرد: در زمینه پیشگیری مشكلی كه وجود دارد در زمینه تمامی جرایم است؛ هرچند كه یكی از وظایف قوه قضاییه پیشگیری از جرم است اما عملا به علت اشكالات موجود، كمبود امكانات، اوضاع فرهنگی و ... گمان این است كه در زمینه پیشگیری در هیچ زمینهای از جمله بحث كودك آزاری و رفتار با كودكان موفق نبودیم.
باید معیار حد متعارف تنبیه كودك در قانون مشخص شود
وی افزود: در بعد فرهنگی وقتی در قانون مدنی و قانون مجازات اسلامی گفته شده است كه تنبیه اطفال در حد متعارف مجاز است - هرچند آنچه در قانون حمایت از كودكان و نوجوانان سال ۱۳۸۱ آمده مقداری عموم اطلاق متعارف را تخصیص داده زیرا صحبت از جنایات روانی و فكری كودكان میكند - لاجرم چون معیار متعارف بودن و عرف بدوا خودمان هستیم و بعد از ارتكاب عمل معیار سنجش عرف قاضی خواهد بود، این امر سلیقهای میشود. ممكن است افرادی در برخی فرهنگهای محلی به خودشان اجازه دهند كه تعرض شدیدی به كودكانشان بكنند با این عنوان كه ما قصد تنبیه كودك را داریم. در قدم اول باید این موضوع را حل كرد.
یك معاونت خاص دادستانی پیشگام پیگیری موارد كودك آزاری شود
كشاورز با اشاره به اینكه مسئولان بهزیستی مرتبط با شماره ۱۲۳ میگویند حتی در مواردی كه ما مطلع میشویم و تیممان را میفرستیم عملا حق ورود به محلی كه كودك در آن در حال آزار و اذیت است نداریم افزود: البته این در بدو امر با اصول قضایی هم سازگار است. لاجرم اینها نمیتوانند وارد محلی شوند كه احتمال كودك آزاری در آن هست. بچهای را كتك میزنند صدایش هم میآید ولی تیم نمیتواند وارد شود. در مورد این قسمت از نظر قضایی میتوان برخورد كرد به این ترتیب كه مثلا یك معاونت خاص دادستانی تهران یا همه شهرستانها برای این مورد وجود داشته باشند كه بتوانند بلافاصله تصمیم قضایی بگیرند، وارد شوند و سایر قضایا پشت سر آن مطرح شود.
آموزش و پرورش و بهزیستی از كودك آزاری پیشگیری كنند
رییس اتحادیه سراسری كانونهای وكلای دادگستری افزود: در مدارس و كودكستانهای همه جای دنیا به بچههای كوچك آموزش میدهند به محض اینكه كسی طرف شما آمد، با شماره ۹۱۱ تماس بگیرید. ما هم میتوانیم این آموزشها را به بچهها بدهیم. پیشگیری باید از سوی آموزش و پرورش و بهزیستی انجام شود البته از طریق فرهنگسازی هم ممكن است كه میتواند راه حل طولانی و پیچیدهای باشد.
شاید اختیارات ۱۱۰ در برخورد با كودك آزاری بیش از ۱۲۳ باشد
وی درباره شناسایی و پیگیری موارد كودكآزاری در قوانین نیز اظهار كرد: اقدامات در این مورد هم تاحدود زیادی متوجه آموزش به خود كودكان است یعنی باید در مدارس این آموزشها به كودكان داده و به آنها گفته شود كه اگر كسی دست روی شما بلند كرد با شماره ۱۱۰ و ۱۲۳ تماس بگیرید. شاید ۱۱۰ اختیارات بیشتری در این زمینه داشته باشد و شاید از طریق دخالت دادستان و پلیس ۱۱۰ بتوان با این مساله برخورد كرد.
جامعه نسبت به كودك آزاری حساس شود
وی افزود: نكته دیگر این است كه اگر ما از چیزی مطلع میشویم حتی در خیابان میبینیم كه بچهای را میزنند بیاعتنا از كنار آن نگذریم، حتی اگر پدر یا برادرش این كار را بكند زیرا معمولا وقتی كتك زده میشود از حدی كه پوست قرمز شود فراتر میرود. پس باید در جامعه نسبت به كودك آزاری حساسیت ایجاد شود.
باید كسی كه مطلع بوده و گزارش نداده مجازات شود
كشاورز پیشنهاد دیگر خود را متوجه آموزش به كودكان، آموزش به كسانی دانست كه در حد اقتضاء و متناسب با شغلشان احتمال برخورد بیشتری با این موارد دارند مثل بیمارستانها، پزشكان، مسئولان مدارس، شبانهروزیها و امثال آن.
وی در این زمینه توضیح داد: افرادی كه در چنین مكانهایی مشغول كار هستند باید ملزم شوند كه موارد كودك آزاری را اعلام كنند و اگر نكردند همچنان كه اگر مدیری در ابواب جمعیاش اتفاقی افتاد و اطلاع نداد خودش مجرم و قابل تعقیب است. باید برای آن مجازات تعیین شود كه اگر كسی مطلع شد و ثابت شد مطلع بوده و اطلاع نداده این قابل مجازات باشد. این مجموعه شاید به نوعی از باب اطلاع رسانی و كشف كمكی كند.
باید بتوان كودكان خانوادههایی كه لیاقت نگهداری ندارند، از آنها گرفت
كشاورز با بیان اینكه احتمالا بحث حضانت كودك، حضانت مادر و حضانت ثالث در لایحه حمایت خانواده آمده است، افزود: برخی اوقات با توجه به اینكه كنترلی روی تعداد فرزندانی كه شخصی میتواند داشته باشد نیست، حالتی پیش میآید كه بدون تردید، پدر و مادر لیاقت بزرگ كردن بچه را ندارد ولو اینكه كودكآزاری هم نكرده باشند مثلا گاهی پدر و مادر هر دو معتادند یا از نظر روحی روانی مشكلاتی دارند. باید یك ضابطه قانونی وجود داشته باشد كه علیرغم هزینههای موجود، بتوان كودكان این خانوادهها را از آنها گرفت و از محیط پر خطر دور كرد و به تشكیلاتی داد كه اینها را بزرگ كند.
وی افزود: بنده هم شنیدهام كه میگویند محیط خانواده از هر نظر برای كودك بهتر است اما محیط خانواده در بسیاری از موارد سم است. باید تدبیری اندشید مشابه بیمهای كه برای خانمهای خانهدار میتوان اندیشید كه اجتماع وظیفه بزرگ كردن این كودكان را برعهده بگیرد. ولو اینكه كار سختی است اما از بودن با چنین پدر و مادری كه بعدها هزاران فساد از آن در میآید بهتر خواهد بود.
نوشته شده توسط xenon |
لينک ثابت
|پنجشنبه 23 تیر 1390|
|
 |
|
 |
|
|
آخرين مطالب |
|
|
|
